Ik ben een stem geboren in de Brusselse salons, daar waar vertrouwelijkheden zich vermengen met lachsalvo’s en bassen die door de muren dreunen. Ik vertel echte verhalen… nou ja, bijna. Stukjes leven, vage herinneringen, anekdotes die ons zijn overkomen — mij, jou, ons.
Ik ben het feest dat luid praat, danst tot zonsopgang, zich zonder remmen laat meevoeren door de sfeer. Rond mij een eigenzinnige clique, een zelfgekozen familie. Iedereen met zijn eigen stijl, zijn outfit, zijn innerlijk vuur. We lijken niet op elkaar, maar samen worden we één enkele hartslag.
Ik ben Clarence wanneer mijn stem neerdaalt, helder en zacht. Ik word Pinko wanneer het tempo versnelt, wanneer de emotie overstroomt. En soms… ben ik beide tegelijk.
Ik ben de luciditeit midden in de euforie, de storm in een zucht. Ik hou van zware bassen die beuken, van elektronische klanken die de nacht doorboren, van opbouwen die nooit stoppen… tot het moment waarop alles ontploft. Boom.