Billie

Ze heeft een voorliefde voor ontmoetingen. billie, 22 jaar, zwarte pony en krullende blik, draagt in zich een Engels landschap verdubbeld met Franse gevoeligheid. Het is een vreemde mix: het alliage van rock en tedere woorden, van het tellurische en de vlucht, van onrust en naïviteit. Het is een verlangen naar elders, dat vroeg in de kindertijd opsteeg.

Vanaf haar 6 jaar zingt billie en leert ze piano bij haar muzikale familie. Gewiegd door de dream pop van Cocteau Twins, de post-punk van Joy Division of de experimentele rock van Velvet Underground, vormt billie ook haar gevoeligheid door contact met de unieke stemmen van Franse iconen, France Gall of Françoise Hardy. Het bekijken van Stop Making Sense, de documentaire van Talking Heads, is doorslaggevend voor haar: deze toonvrijheid, deze vreemdheid en deze eis, dat alles trekt haar aan en leidt haar, als een herdersster.

Feit is dat vanaf het einde van de adolescentie billie weet wat ze najaagt: een muziek waarin de heldere rivier van haar stem zou samenkomen met de verzadigde gitaren van haar verbeelding. Rock in het vrouwelijke, rellen in een Franse studio. Om dat allemaal voor te bereiden, studeert ze twee jaar aan de American School of Modern Music, dan ontsnapt ze naar Engeland waar ze haar muzikale techniek verfijnt en werkt met lokale muzikanten, ontmoet na een kleine advertentie op een forum. De rest van de tijd? Ze temt haar eenzaamheid, en observeert mensen leven in cafés. Ze perfectioneert ook haar Engels, terwijl ze chansons in het Frans schrijft. Onder hen de 5 nummers van haar eerste EP J’avance. Chansons van verlangen (Amy), melancholie (Ami imaginaire, Parle-moi parfois) en urgentie (J’avance, La terre explose), nummers die zowel intiem als generatiegebonden zijn, dus, waarvan ze de instrumentale richting in Londen verfijnt met haar vriendje Zacharie Berdugo (Ayrakaz), ook musicus.

Bij haar terugkeer in Frankrijk voltooit billie daarna de productie van het geheel met haar jeugdvrienden Clément en Adrien, van de groep Kids Return, met wie ze de smaak deelt voor organische klanken, maar ook voor krachtige vocale melodieën, vluchten die even goed omgaan met rock of pop als punk. Uiteindelijk geeft dit allemaal een elektrische en beheerste muzikale lancering, een avontuurlijke Franse chanson, getroffen door Britse onverschilligheid. Here comes billie.